همچنانكه بر اوست كه از رحمت خدا - وقتى صاحب نعمتى نمىشود - مأيوس نگردد ، زيرا او مىتواند با دعا آن را از خدا بخواهد و خدا قادر است ما را به آنچه نداريم و به بيش از آنچه تصوّر مىكنيم برساند . از اينرو بايد آنچنان باشيم كه امام على عليه السلام مىفرمايد : « كن لما لا ترجو أرجى منك لما ترجو . » ( بحار الانوار ، ج 71 ، ص 34 ) « به آنچه اميد به آن ندارى ، اميدوارتر باش تا آنچه اميد به آن دارى . » اگر حقيقت امر اين باشد پس دستهاى ما بايد هميشه به سوى خدا باشد ، همچنانكه بايد به آنچه داريم و در واقع مال ما نيست مغرور نشويم ، زيرا هر لحظه ممكن است خدا آن را از ما بگيرد و آنچه نداريم از آن نااميد نباشيم چرا كه هر لحظه ممكن است خدا آن را به ما عنايت كند . بايد وقتى چيزى را از دست مىدهيم ، بى آنكه نااميد شويم شكيبايى ورزيم و وقتى چيزى را بدست مىآوريم ، بى آنكه مغرور و فريفته شويم شكرگزار باشيم . ( لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَايُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ ) . ( سورهء حديد ، آيهء 23 ) « تا بر آنچه از دستتان بدر رفت دلتنگ نشويد و از آنچه به شما رسيد شادمان نگرديد و خداوند متكبّران خودستا را دوست ندارد . » بلكه حقيقت امر بسيار عميقتر از اين است ، زيرا انسان حتّى صاحب اعضاى بدن خود نيز نيست ، پس چشم ، گوش ، دست ، پا و همهء اعضاى ديگر از آنِ ما نيست بلكه همانا امانتى است از خداوند كه به ما سپرده شده تا در برابر آنها چگونه صبر مىكنيم و چگونه شكر مىگزاريم . وقتى اين حقيقت را دانستيم و به آن ايمان آورديم دلهاى ما پيوسته به سمت خدا روىخواهدداشت تا فضل و نعمت بيشترىاز او طلب كند . و در پايان ، حديث قدسى ما را متذكّر اين حقيقت مىكند ، آنجا كه خداوند خطاب به انسان مىگويد :